Η μονή Αγίου Ζαχαρία υπήρξε μοναστήρι της μεταβυζαντινής περιόδου, κτισμένο στην άκρη μιας σειράς μεγάλων λιβαδιών στο μέσο ρου του Αλιάκμονα. Η μονή ιδρύθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα, στην άκρη μιας ομαλής ζώνης του όγκου Ψωριάρικα, ανάμεσα στους αγροτικούς και τους δασικούς πόρους του βουνού και σε θέση με πηγαίο νερό.

Χαμένη μέσα στην απεραντοσύνη του Γράμμου, η μονή συντασσόταν με τις τύχες των διάσπαρτων συνοικήσεων της περιοχής. Στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν στους γειτονικούς οικισμούς εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι έποικοι, η μονή εγκαταλείφθηκε και το καθολικο μετετράπη σε τζαμί και σταδιακά παραμελήθηκε.

Παρόλη τη σύντομη ζωή της, η μονή Αγίου Ζαχαρία υπήρξε ένα από τα λιγοστά σημεία αναφοράς των λαβυρίνθων της παραμεθόριας ζώνης. Έτσι, μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Τούρκους, έγιναν προσπάθειες συντήρησης και ανακατασκευής της ερειπωμένης πλέον μονής. Πιο πρόσφατα, το καθολικό αποκαταστάθηκε πλήρως στην αρχική μορφή του, ως συνεπτυγμένος σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο.

Το ψηλό τύμπανο του οκτάπλευρου τρούλου είναι φτιαγμένο από καλής ποιότητας και ανάλογης λάξευσης πωρόλιθο. Εσωτερικά ο ναός ήταν κατάγραφος με τοιχογραφίες καλής τέχνης του 17ου αιώνα. Το 1990 ο ναός ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.