Φούσια

Ένας ακόμα δορυφόρος της Γράμουστας ήταν η Φούσια, απομονωμένος και σχετικά μεγάλος εποχικός συνοικισμός κτηνοτρόφων. Κατά το ταραγμένο διάστημα από τα μέσα του 19ου έως και τις αρχές του 20ού αιώνα, η συνοριακή θέση της χάρισε στη Φούσια πολλές ανήσυχες δεκαετίες και τελικά η περιοχή εκκενώθηκε, όπως και ο γειτονικός Άγιος Ζαχαρίας. Σήμερα στο λιβάδι […]

Βέτερνικ

Το Βέτερνικ ήταν δορυφορικός συνοικισμός της Γράμμουστας και αποτελείτο από λίγα καλύβια, διαρθρωμένα γύρω από την πηγή Βέτερνικ και το ομώνυμο λιβάδι. Το λιβάδι βρισκόταν πάνω στον περιμετρικό δρόμο που συνέδεε τη Γράμουστα με τη Φούσια και τα χωριά του Αλιάκμονα. Σήμερα, απομένουν λίγα άγρια καρποφόρα και μία ποτίστρα.

Λιανοτόπι

Το Λιανοτόπι (ή Λινοτόπι) ήταν ένας μικρός συνοικισμός, κτισμένος καταμεσής στα λιβάδια ενός μαιάνδρου του Αλιάκμονα και πολύ κοντά στη βάση της τελικής ανάβασης της Βλαχόστρατας. Αναμφίβολα, ο συνοικισμός και η πηγή έδιναν την ευκαιρία μιας ανάπαυλας στα καραβάνια και τους αγωγιάτες που πέρναγαν από και προς τη Γράμμουστα και έτσι το Λιανιοτόπι, εκτός από […]

Άγιος Ζαχαρίας

Οι αγροτικός συνοικισμός του Αγίου Ζαχαρία βρισκόταν απέναντι από το Λιανοτόπι και πάνω στο δρόμο προς τη μονή Αγίου Ζαχαρία. Το μεγάλο λιβάδι πρόσφερε επαρκείς γεωργικούς πόρους στην μικρή κοινότητα, ενώ το δάσος και τα απέραντα βοσκοτόπια συμπλήρωναν τον πλούρο της περιοχής. Σήμερα δεν σώζεται τίποτα από τις υποδομές κατοίκησης.

Παλιά Κοτύλη

Ο παλιός οικισμός της Κοτύλης αναπτύχθηκε στα επίπεδα εδάφη μιας δασωμένης κοιλάδας του Γράμμου, στα νότια ενός μεγάλου πετάλου ορθοπλαγιών και απότομων πλαγιών, που την ορειοθετούσαν και την προστάτευαν. Παιδί της συνοίκησης των αγροτοκτηνοτροφικών μονάδων της ευρύτερης περιοχής, η Κοτύλη συγκροτήθηκε ως οικισμός κατά την τελευταία περίοδο της Τουρκοκρατίας με το όνομα Κοτέλτσι.Οι οικίες διατάχθηκαν […]

Γλυκονέρι

Το Γλυκονέρι (παλιά Δράνοβο) φωλιάζει σε ένα επικλινές λιβάδι, που εποπτεύει από απόσταση ασφάλειας την οδική διακλάδωση της πύλης του εσωτερικών κοιλάδων του Αλιάκμονα. Το χωριό είχε περίπου 200 κατοίκους προπολεμικά. Σήμερα σώζονται μόνο τρία κτίσματα: ένας ξενώνας, που ανοικοδομήθηκε στα θεμέλια του παλιού σχολείου και δύο σπίτια. Υπάρχει επίσης ένα μνημείο πεσόντων. Δεν κατοικείται.

Μονόπυλο

Το Μονόπυλο βρίσκεται στις πλαγιές του Γράμμου, δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία. Απέχει 22 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Νεστόριο και 45 Δ.-ΝΔ. από την Καστοριά. Συμπεριλαμβάνεται στα “Γραμμοχώρια της Καστοριάς” όπου έγιναν οι πιο σκληρές και αιματηρές μάχες του Εμφυλίου. Ανοίκει στην τοπική κοινότητα Νεστορίου και δεν κατοικείται. Ι.Ν. Αγίας Ματρώνας

Τρίλοφος

Ο Τρίλοφος ή το Τρίλοφο είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 1.148 μέτρα. Το Τρίλοφο βρίσκεται στις πλαγιές του Γράμμου, δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και τον Αλιάκμονα. Το Τρίλοφο (παλιότερα Σλίμνιτσα) υπήρξε ένας από τους πιο ζωντανούς οικισμούς της μέσης λεκάνης του άνω Αλιάκμονα. Το χωριό ήταν κτισμένο κάπω από την κορυφούλα Άγιος Χριστόφορος […]

Στενά

Τα Στενά είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 940 μέτρα. Τα Στενά βρίσκονται σε απόσταση 5 χλμ. ΒΔ. από το Νεστόριο και 29,5 ΝΔ. από την Καστοριά, επάνω στο δρόμο Νεστορίου – Χιονάτου. Είναι κτισμένα δίπλα στη συμβολή των χειμάρρων Μεγάλο και Στενοπόταμου που καταλήγουν στον Αλιάκμονα ποταμό. Ανοίκει στην τοπική κοινότητα Νεστορίου και έχει 1 […]

Μεσόβραχο

Το Μεσόβραχο (ή Μεσόβραχος) είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις πλαγιές του Γράμμου και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Π.Ε. Καστοριάς. Το Μεσόβραχο ανήκει στην τοπική κοινότητα Διποταμίας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 3 κάτοικοι.

Το Nestorio Magazine είναι το ψηφιακό περιοδικό του Δήμου Νεστορίου, μια σύγχρονη πλατφόρμα ενημέρωσης και πολιτιστικής έκφρασης που αναδεικνύει τον πλούτο της περιοχής. Με περιεχόμενο πολιτιστικό, ιστορικό και λαογραφικό, το περιοδικό φωτίζει την τοπική παράδοση, τις μνήμες, τις ιστορίες και τις δημιουργικές δράσεις του τόπου μας. Αποτελεί μια κοινή, συλλογική έκδοση, καθώς στη δημιουργία του συμμετέχουν ενεργά άνθρωποι του Δήμου — φορείς, σύλλογοι και πολίτες — συμβάλλοντας ο καθένας με τη γνώση, τις εμπειρίες και την αγάπη του για τον τόπο.