Η Μυροβλήτη (παλιά Μυροσλάβιστα, λέγεται και ο Μυροβλήτης) βρισκόταν στο πιο ομαλό – και μάλλον πιο κρυπτικό – τμήμα μιας κοιλάδας που ξεκινούσε από την περιοχή του Ζγούρου και συνέβαλε με τον Αλιάκμονα. Το χωριό ήταν αόρατο από τον κεντρικό άξονα που ανηφόριζε από το Πευκόφυτο προς τον μέσο Αλιάκμονα. Το χωριό, που στην απογραφή του 1928 εμφανίζεται με 92 κατοίκους, κυρίως μουσουλμάνους, υπέφερε στη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα και εγκαταλείφθηκε, αφήνοντας πίσω της ένα απλό τοπωνύμιο: Ερείπια Μυροβλήτης. Στη θέση του χωριού δεν απομένουν παρά τα λείψανα των πέτρινων σπιτιών και εκεί κοντά αναμένει βουβή μια λαμαρινένια ντριστέλλα, δίπλα στο καλύβι του χειριστή της. Πιο κάτω, κάπως κρυμμένη, τρέχει ακόμα μια πηγή με γλυκό νερό, που πιθανόν ενέπνευσε το νεότερο όνομα του χαμένου οικισμού.